แถบแสงเหนืออเมริกาเหนือ

แนววงรีแสงเหนือที่พาดผ่านดินแดนนอร์ทเวสต์ ยูคอน ตอนเหนือของแมนิโทบา และอลาสก้า โดยมีเยลโลไนฟ์ ไวท์ฮอร์ส และแฟร์แบงก์สเป็นสามจุดชมแสงเหนือหลัก

แถบแสงเหนืออเมริกาเหนือคือพื้นที่ทางเหนือของทวีปที่อยู่ใต้วงรีแสงเหนือราวละติจูด 60 องศาเหนือ ครอบคลุมดินแดนนอร์ทเวสต์ ยูคอน ตอนเหนือของแมนิโทบา และพื้นที่ภายในของอลาสก้า จุดชมที่ได้รับความนิยมได้แก่ เยลโลไนฟ์ ซึ่งพื้นที่ราบ ท้องฟ้ามักแจ่มใส และได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในสถานที่ที่เห็นแสงเหนือบ่อยที่สุดในโลก มีค่ายชมแสงเหนือ เช่น หมู่บ้านแสงเหนือ ไวท์ฮอร์ส เมืองหลวงของยูคอน ซึ่งผสมผสานการพักผ่อนในบ่อน้ำพุร้อนและการนั่งเลื่อนหิมะที่ลากด้วยสุนัข แฟร์แบงก์สและแองเคอเรจในอลาสก้า ซึ่งสามารถนั่งรถไฟอลาสก้าชมแสงเหนือในฤดูหนาวและเที่ยวอุทยานแห่งชาติดีนาลีได้ และเมืองเชอร์ชิลล์ริมอ่าวฮัดสัน ซึ่งช่วงตุลาคมถึงพฤศจิกายนชมหมีขั้วโลก ช่วงกุมภาพันธ์ถึงมีนาคมชมแสงเหนือ และช่วงกรกฎาคมถึงสิงหาคมชมวาฬเบลูกา

วิธีเที่ยวทั่วไปคือเลือกพักที่เมืองใดเมืองหนึ่ง 3–4 คืน เพื่อเพิ่มโอกาสเห็นแสงเหนือ ตอนกลางคืน (22.00–02.00 น.) ขับรถไปยังค่ายชมแสงนอกเมือง รอคอยท้องฟ้า ส่วนตอนกลางวันทำกิจกรรม เช่น นั่งเลื่อนหิมะลากด้วยสุนัข ตกปลาบนน้ำแข็ง และขับสโนว์โมบิล

การเดินทางต้องต่อเครื่องจากแวนคูเวอร์ เอดมันตัน แคลกะรี หรือซีแอตเทิล ส่วนเชอร์ชิลล์เข้าถึงได้เฉพาะทางเครื่องบินหรือรถไฟ

ฤดูหนาวอุณหภูมิมักลดลงต่ำกว่า −30°C ต้องเช่าชุดกันหนาวสำหรับขั้วโลก และดูแลแบตเตอรี่กล้องไม่ให้เย็นจัด แสงเหนือขึ้นอยู่กับกิจกรรมของดวงอาทิตย์และปริมาณเมฆ แม้จะตรวจพยากรณ์แสงเหนือ (ดัชนี KP) ได้ แต่ไม่มีการรับประกันว่าจะเห็น

จุดหมาย

เส้นทางท่องเที่ยว